JURYRAPPORTEN LIVE EN LAZARU'S 2014 - #LEL14

Finale

De uitslag is inmiddels enige tijd bekend, Vacuous Me wint de juryprijs en Peterlees de publieksprijs. Het juryrapport daarentegen laat nog even op zich wachten. Onze voorzitter, Bas van Berkum, had er keihard aan gewerkt, maar helaas heeft zijn kersverse dochter zijn huiswerk opgegeten. Dus als je hem nou tegen komt, word dan niet boos, feliciteer hem gewoon en geef hem stiekem bier als zijn vrouw niet kijkt. Met andere woorden; 

 

To Be Continued

voorronde 3

De zon probeert nog een beetje door de bewolking heen te prikken terwijl ik onderweg ben naar Lazaru's. Hopelijk precies te laat om nog te helpen opbouwen. Ik kom aan in een nog rustig ogende kroeg met een gitarist op het podium, die een aangenaam volume aanhoudt. Ze zijn dus in ieder geval niet zonder mij begonnen! In De Hut is Wouter nagenoeg klaar met het podium ("fijn!!!... sorry.... laat" ;))) Alleen nog de drums... een drumstel opbouwen is meer iets voor drummers, dus na wat trommels te hebben neergekwakt zoeken ze het verder zelf maar uit.

Terwijl The Great Hurricane Escape het volume een beetje opkrikt, lopen er gelukkig wat meer mensen de kroeg in. Hoewel het volume niet langer aangenaam is (om het netjes te brengen) weet de band verdomde goed te entertainen. Rauwe rock met smerige vocalen die een prima aanvulling zijn op de muziek. Het is weinig complex en vooral lekker. De band heeft er zin in en met deze energie is het een opener zoals je graag ziet (overigens dubbel respect voor de avondopening met bottleneck solo). De energie die tijdens de nummers neergezet wordt en van het podium afknalt, wordt echter tussen de nummers door te hard afgebroken. Bouw je optreden een beetje sterker op heren, dat ben je je eigen muziek verplicht.

WINNAAR JURYPRIJS

In De Hut mag Peterlees zijn kunsten vertonen. Hoewel ik spijt heb van het feit dat ik mijn oordoppen thuis heb laten liggen, zijn deze gasten lekker bezig. Kneiter-energieke punk 'n' roll waarbij de ietwat overstuurde zangversterker zorgt voor een toffe laag. Hoewel de drums bij vlagen wat apatisch lijkt, bruist deze band, duidelijk geleid door een licht gestoorde zanger met het charisma van een aantrekkelijke chimpansee. De band heeft plezier in het optreden en levert een no-nonsense gig. Weinig gitaristen die met zo weinig ruimte zo gaaf hun stempel op de muziek kunnen drukken. Een zeer terecht publieksprijs voor een no-nonsense band.

WINNAAR wildcard

Vacuous Me bestaat uit een aantal jonge honden met hun hart duidelijk richting de wat volwassen grunge. Hoewel de arrogantie nog moet groeien en de nummers nog wat zekerder mogen overkomen zitten deze jongens op de goede weg. De tweede stem wordt lekker meegepakt en verder neemt de bassist als informele bandleider de band op sleeptouw. De enige drummer die het drumstel groot kan laten lijken, heeft mooie techniek en speelt precies hard genoeg. De band komt daardoor vrij goed uit de verf, de jury geeft wel aan dat qua zuiverheid er nog wat gewerkt moet worden. De nummers mogen op sommige vlakken nog wat beter ingesleten worden, maar zeker een toffe show. Deze jongens halen uiteindelijk de Wildcard binnen en gaan dus door naar de finale

Door wat rare wisselingen in het programma moet Alzheimer op hetzelfde podium spelen. De band speelt met een invaller en voor zulke jonge gasten is het dan duidelijk nog even zoeken. Hoewel ik niet twijfel aan het talent en de kant die de band opgaat, is het er nu nog even niet. Als zanger mag je, helemaal als je zo'n goeie strot hebt, best wat meer ballen tonen. De eigen nummers zijn strak en scherp, de covers (wat overigens éigenlijk een no-go is bij Live en Lazaru's) komen minder lekker uit de verf. Blijf vooral lekker schrijven, optreden en feestjes bouwen, het zit er namelijk wél in!

WINNAAR PUBLIEKSPRIJS

Bij binnenkomst herken ik haar meteen, Maaike van Noisette glimlacht en ik ben verkocht. De grote harige bandleden lijken haar "gewoon" opgenomen te hebben in de groep als een van de jongens. Dat is misschien meteen wel de charme van deze gehele band. Alles is een soort van gewoon. Laat ik de muziek omschrijven als een soort Nutella Grunge, het is smerige muziek met heerlijk rauwe zang. Er is ruimte voor alle muzikanten en op het podium worden de fouten weggelachen en iedereen is vrolijk. Terwijl ik aan Bulletje vraag wat hij ervan vindt, kijkt hij zwijmelend naar het podium: "Met gitaar is ze nog mooier.." Ik kijk mee, knik bevestigend en laat hem maar even alleen. Misschien heeft zijn broertje nog iets zinnigs te zeggen...

Voorronde 2

Het is mij een eer om voor voorronde twee de digitale pen over te mogen nemen van Bas. Na enige vertraging is hij er dan toch; het tweede juryrapport. Deze voorronde was anders dan alle andere voorrondes, want na overleg hebben we tijdelijk onze volledige 'vakjury' ontslagen. Waarom? Ze deden namelijk mee aan deze voorronde. Gelukkig hebben we genoeg muzikaal personeel om als jury te fungeren en tevens een fantastisch gastjurlylid in de vorm van niemand minder dan Paul Dekker, frontman van de Leidse metalband Suffix en zanger bij de iets minder bekende artiest 'Barry Badpak'.

Lazaru's begint al een beetje vol te lopen en het is aan de eerste band, Coffin Cadillac, om voorronde twee in te luiden. En dan staat er ook gelijk wat. Je ogen zullen gelijk vallen op het beschminkte gezicht van de zanger en uiteraard op de geweldige contrabas, wat per definitie bonuspunten zijn. En als je dan zo'n apparaat hebt dan moet je ook wel, inderdaad, keihard aan de rockabilly. Dit deden ze dan ook, hier en daar wat punk invloeden zorgde voor een groovy geheel met een dijk van energie. En, ik kan het niet vaak genoeg zeggen, pluspunten voor contrabas. Met dit goed uitgevoerde originele optreden hebben we gelijk al onze eerste kandidaat voor de juryprijs.

Toen was het tijd om te verhuizen naar de Hut, want daar stond Morning Glory al klaar. Met een catchy combinatie van indie en stoner rock speelt deze jonge band lekkere bespringbare muziek. De show is iets minder en de zanger zou op zich iets meer mogen entertainen maar de muziek maakt veel goed. Ook hier pluspunten voor de bassist, niet omdat zijn bas zo groot is maar omdat hij deze uitzonderlijk strak wist te bespelen. Het begint nu toch wel duidelijk te worden dat het niveau hoog ligt vanavond want ook deze band zou een kandidaat zijn voor de juryprijs.

WINNAAR JURYPRIJS

Weer aangekomen in het pittoreske Rockcafé Lazaru's worden we verblijd door ons volgende optreden. Ondanks alle weggeven pluspunten naar de vorige bands weet Backgammon de juryprijs uiteindelijk te bemachtigen. Deze allround strakke band weet het niveau toch weer een tandje hoger te krijgen. Het is ergens lastig om de style van deze band te definiëren, maar uiteindelijk kwamen we tot de overeenkomst dat dit de muziek zou zijn die je aan zet als je met een veel te dure cabrio, wind door je haren (ja, Bas, dat kan ík wel zeggen), zon op je kop, keihard door te woestijn aan het cruisen bent. Na alle lekkere breaks en strakke stops is het enige negatieve wat we konden verzinnen het ontbreken van een tweede stem. De muziek zou zich er namelijk uitstekend voor lenen. Al met al een terechte winnaar van de juryprijs.

Nu we zeker zijn dat het niveau hoog is gaan we weer terug naar de Hut. Misschien heb ik nu al verklapt waar de juryprijs naartoe is gegaan, maar we hebben altijd de publieksprijs nog. De intussen drukke Hut betekent wat dat betreft veel goeds voor Refill, de wat aan powermetal doen denkende muziek is uiteindelijk toch lastig te volgen, met name de zang. Toch leuke gitaarriffs en we haalden er zelfs op een gegeven moment een vleugje Falco uit, en zoals iedereen weet zijn dat ook automatisch pluspunten. Ook deze band is weer zo straks als de neten en trekt dus het hoge niveau van de avond door. Het probleem van een avond met een hoog niveau is natuurlijk dat er veel goede bands niet door kunnen gaan, en helaas zal ook Refill moeten sneuvelen hoewel ze dicht bij de publieksprijs zaten.

winnaar PublieksPRIJS

Het moment is daar, onze vakjury staat op het podium omringt door hun band. Ook al zijn de heren van hun jurykrachten ontnomen blijft dit lastig. Zelfs als ze de beste band van de avond zijn moeten ze overduidelijk de beste zijn om scheve gezichten te voorkomen. Dat weten ze zelf ook dus het vertrouwen moet er goed inzitten bij de heren van Morning View. Gelukkig is dit hele probleem opgelost door Backgammon, die zo vriendelijk wilden zijn gewoon beter spelen, dankjewel daarvoor nog. Maar goed, Morning View. Hoewel sommige nummers toch heel erg opelkaar leken hebben deze overduidelijke grunge jongens een gevarieerd repertoire waarbij afgewisseld wordt tussen nummers waar je nekkramp krijgt van het meebewegen en nummers waarbij je kleine traantjes moet wegpinken. De drum, bas en slaggitaar gaven deze band een strakke basis, de knerpende solo's van de leadgitarist en de uithalen van de zanger gaven er ondanks enkele missers nog even iets meer jus aan. Ze maakten dan ook dus zeker kans op juryprijs. De heren wisten uiteindelijk ex aequo te eindigen met Scorged Earth voor de publieksprijs.

De eer was aan Scorged Earth om voorronde 2 af te sluiten, Live en Lazaru's zou Live en Lazaru's niet zijn als er niet minstens één snoeiharde metalband zou meedoen. Het leek even een avond te worden waarbij dit toch ging gebeuren maar gelukkig was daar Scorged Earth om deze traditie in acht te houden. Met 'snoeiharde metal' lijkt dan ook eigenlijk alles gezegd te zijn. De al aanwezige nekkrampen kregen desondanks weer een extra optater dankzij het aanstekelijke enthousiasme van de band. Zoals eerder gezegd zijn Morning View en Scorged Earth gelijk geëindigd qua stemmen. We hadden even geen idee wie we door moesten laten gaan, toen kwam daar de realisatie van de wildcard. Ieder jaar hebben we één wildcard uit te delen zodat een band toch door kan naar de finale, dit leek ons wel zo'n moment. Dus hebben we Morning View en Scorged Earth gelukkig allebei door kunnen laten gaan.

Nu heb ik uit betrouwbare bronnen gehoord dat de juryvoorzitter, Bas, een beetje boos op me is omdat ik zo lang gewacht heb met het juryrapport opstellen. Ikzelf daarentegen ben er best blij mee want ik heb net lang genoeg gewacht om te vernemen en dus jullie mee te kunnen delen dat we onze wildcard weer terug hebben! Morning View heeft namelijk besloten de finale aan zich voorbij te laten gaan, dus Bas en Erik kunnen zich weer lekker aansluiten bij de jury en wij als jury hebben weer extra ruimte gekregen om bands door te laten gaan met de geretourneerde wildcard. Het was mij een waar genoegen dit te mogen schrijven en ik hoop dan ook jullie allemaal weer terug te zien in voorronde drie en de finale, waar die lange kale man, aan wie ik op mijn beurt weer de digitale pen retourneer, gewoon weer gaat presenteren. 

 

Hoogachtend,

 

Invallend juryvoorzitter Robbert Olierook

 

Voorronde 1

Heerlijk! Een nieuwe editie Live en Lazaru's, 2014 alweer! Waar vorige jaar al van alles stond te gebeuren in mijn bescheiden leventje, komt ook dit jaar de bandcompetitie op een briljant tijdtechnisch ongunstig tijdstip. Zoals de meesten wel weten ben ik met een heerlijk stel enthousiastelingen bezig voor de gemeenteraadsverkiezingen (Partij van Tegenwoordig: Lijst 12!) en word ik deze zomer papa! Dat betekent dus bezoekjes aan babypark en zelfs mee naar de zwangerschapsgym! Helemaal mijn ding natuurlijk! Wie wil er nou in een kroeg hangen met bier in overvloed en brullende gitaren op de "achtergrond" wanneer je ook de mogelijkheid hebt een kinderwagen uit te zoeken?

Het spits mocht dit jaar afgebeten worden door een bandje uit "de Veen". Charybdis speelt stevig en verdomde hard. De nummers zijn gevarieerd opgebouwd maar vergen wel veel van de energieke zanger. Hij trekt het niet het hele optreden lang maar de lat wordt wel meteen hoog gelegd. Hoewel het nog niet vol staat weet de band het publiek prima te vermaken en de biertjes smaken beter met een goed potje metal. De band kan zeker gekwalificeerd worden als: hoofdbewegingveroorzakend.

Het is voor nieuw publiek altijd een prettige verrassing dat er twee podia zijn. Dit scheelt voor de bandjes ontzettend veel stress en gedoe. Ook bij Red Rocket is de langere opbouwtijd een fijne uitkomst. Na wat technische problemen mogen zij met hun smerige stonerpunk De Hut volspelen. Een drummende zanger (of zingende drummer) heeft altijd iets bijzonders. De band speelt fanatiek en kent de kracht van tempowisselingen in de nummers. Zonder al te veel poeha knalt de muziek door de zaal heen. Het is niet allemaal even strak en hoewel het solowerk van de gitarist nog wat te wensen over laat, zit er veel potentie in deze band.

Winnaar juryprijs

In Lazaru's bouwen ondertussen de oude bekenden van Sandpaper Kiss op. Een versterkerwissel blijkt noodzakelijk, maar dat is ook voor deze band geen probleem. Het mooie aan deze band is dat ze ieder optreden beter zijn dan de keer ervoor. Er wordt minder teruggevallen op de energieke speedfunk dan voorheen, de sound wordt net als haar leden langzaam volwassen. De invloeden zijn goed herkenbaar, en zeer naar de smaak van o.a. de jury. Het drietal lijkt soms een precies uitgewerkt concept van een boyband en weet haar nonchalante flair goed te mixen met jeugdig enthousiasme. Een zeer terechte winnaar van de juryprijs. In juni weer een hoger niveau?

Winnaar publieksprijs

Clouded Mind tovert nogal wat spullen tevoorschijn. Menig gitarist kijkt likkebaardend naar de instrumenten die uit de koffers komen. De muziek lijkt een beetje op softe grunge uit de jaren 90. De band heeft flink wat fans meegenomen en de schalkse grijns van de zanger maakt menig vrouwenhartje sneller kloppen. De nummers mogen nog wat sterker opgebouwd worden maar de band staat er wel. Uiteindelijk wint Clouded Mind de publieksprijs met een flinke afstand.

Als afsluiter in Lazaru's speelt TPA, "hebben jullie al een hekel aan ons?" vraagt de toetsenist/gitarist halverwege het optreden. De band speelt alle smerige pophitjes van de afgelopen drie jaar met een bevlogenheid die je niet uit de weg kunt gaan. Het idee is heerlijk, de uitvoering net even wat minder. het feestje zit er wel goed in en daar doen deze muzikanten het uiteraard voor, maar de bedoeling van de wedstrijd is natuurlijk om eigen werk neer te zetten voor een mooi publiek. Hopelijk komt de band volgend jaar terug om zelfgeschreven materiaal te tonen.

De laatste band in De Hut weet de rust goed te bewaren, speelt geen enkele noot verkeerd en is verbazingwekkend snel klaar met afbouwen. Syphonaptera is zo overtuigd van hun kwaliteit dat ze niet de moeite nemen om op te komen dagen of af te bellen. Zonde! Door het grote aantal aanmeldingen moet de organisatie ook 'nee' verkopen aan bandjes die vervolgens op de reservelijst komen te staan. Wanneer een band niet op komt dagen zonder bericht kan de organisatie deze lege plek niet op tijd vullen, we eindigen de eerste avond dus iets vroeger dan gepland. Het feestje ging echter nog door tot in de kleine uurtjes.